SZT6. Wiktoriańskie złote kolczyki z diamentami.

BIŻUTERIA EPOKI WIKTORIAŃSKIEJ

1837–1901

Biżuteria epoki wiktoriańskiej stanowi jeden z najbogatszych i najbardziej różnorodnych rozdziałów europejskiego złotnictwa 19. wieku. Podczas trwającego 64 lat panowania królowej Wiktorii biżuteria nie była jedynie ozdobą: często niosła ze sobą emocje, wspomnienia oraz znaczenie społeczne.

Sztuka jubilerska tego okresu dzielona jest zazwyczaj na trzy główne etapy. Wczesnym okresie romantycznym (1837–1860) popularność zyskały motywy inspirowane naturą – kwiaty, liście,ici i zwierzęta – a także biżuteria symboliczna. W okresie Grand (1860–1885), po śmierci męża królowej Wiktorii, księcia Alberta, na pierwszy plan wysunęła się biżuteria żałobna. W ostatnim etapie tej epoki, okresie estetycznym (1885–1901), biżuterię po raz kolejny zaczęła cechować lżejsza, bardziej artystyczna forma oraz motywy naturalne.

W tworzeniu wiktoriańskiej biżuterii ważną rolę odgrywały techniki rzemieślnicze, w tym filigran, granulacja, ręczny grawerunek oraz emaliowanie. Często wykorzystywano złoto, srebro, perły naturalne oraz różne kamienie szlachetne.

Jedną z najbardziej fascynujących cech biżuterii tego okresu jest symbolika. Każdy element biżuterii mógł wyrażać miłość, wierność, pamięć, a nawet osobistą wiadomości. Dlatego wiktoriańska biżuteria dzisiaj również oznacza coś więcej niż tylko zwykłe ozdoby: przechowuje historię, emocje i elegancję minionej epoki.