Sekesyjny pierścionek 14 karatowy z różowego złota z motywem liści i pąków, w oprawie ze srebra z 8 diamentami szlifowanymi róża holenderską i ozdobiony kamieniami jubilerskimi

Sekesyjny pierścionek diamentowy z motywem liści i pąków

Ten starannie wykonany antyczny pierścionek jest pięknym przykładem skoncentrowanego wokół natury języka form secesji. Kompozycja składa się ze stylizowanych liści, giętkich wąsów roślinnych i rozwijających się pąków kwiatowych. Diamenty o różnej wielkości nie są rozmieszczone w ścisłej symetrii, lecz przywodzą na myśl naturalny wzrost rośliny.

Pierścionek został wykonany ze złota próby 14 karatów, natomiast diamenty umieszczono w srebrnej oprawie, co jest charakterystyczne dla tej epoki. Większe kamienie to dawne diamenty w szlifie brylantowym, które charakteryzują się głębszą, cieplejszą grą światła niż kamienie o współczesnym szlifie. Kompozycję uzupełniają mniejsze diamenty w szlifie rozetowym lub mniejsze stare brylanty, których delikatny blask pięknie podkreśla motywy liści.

Liść i pąk kwiatowy były jednymi z najchętniej wykorzystywanych elementów dekoracyjnych secesji. Motywy te przywołują ciągłe odradzanie się natury, wzrost oraz piękno życia, nadając jednocześnie klejnotowi lekki, elegancki wygląd.

Wyjątkowość tego dzieła nie wynika z obecności jednego dużego diamentu, lecz z harmonijnej kompozycji. Asymetryczna budowa, ręcznie wykonane detale oraz diamenty o dawnym szlifie sprawiają, że pierścionek ten jest ponanczasowym dziełem sztuki złotniczej przełomu wieków.

Secesja i sztuka jubilerska inspirowana naturą

Secesja (Art Nouveau, Jugendstil) była jednym z najważniejszych kierunków artystycznych w Europie od lat 1890 aż do wybuchu pierwszej wojny światowej. Jej pojawienie się stanowiło świadome zerwanie z historyzującymi stylami 19. wieku. Twórcy poszukiwali nowego języka form, który nie byłby inspirowany naśladownictwem stylów przeszłości, lecz nieskończoną różnorodnością natury.

Złotnicy tamtej epoki studiowali kwiaty, liście, pąki, wąsy roślinne, drzewa, owady i ptaki. Nie przedstawiali ich jednak jako wiernych kopii natury, lecz artystycznie je stylizowali. Miękkie, faliste linie, asymetryczne kompozycje i organiczne formy sprawiają wrażenie, jakby sama biżuteria była żywą rośliną.

Jedną z najważniejszych cech secesyjnej biżuterii jest to, że dla twórców forma artystyczna stała się co najmniej tak samo ważna, jak wartość użytych materiałów szlachetnych. Biżuteria przestała być jedynie nośnikiem kamieni szlachetnych, stając się samodzielnym dziełem sztuki użytkowej. Najwybitniejsi mistrzowie często używali emalii, opalu, kamienia księżycowego, pereł lub rogu, przy czym ważną rolę odgrywały również wyroby z diamentami, zwłaszcza w Europie Środkowej i w warsztatach złotniczych Monarchii.

Biżuterię diamentową przełomu wieków charakteryzowało jednoczesne stosowanie złota i srebra. Korpus pierścionka wykonywano zazwyczaj ze złota, natomiast diamenty umieszczano w srebrnej oprawie. Miało to nie tylko względy estetyczne: jasny kolor srebra optycznie uwydatniał blask kamieni, podczas gdy złoto zapewniało trwałość biżuterii. Przed powszechnym rozpowszechnieniem platyny rozwiązanie to należało do najbardziej wyrafinowanych osiągnięć techniki złotniczej.

Podobne secesyjne pierścionki diamentowe powstawały głównie pomiędzy 1895 a 1915 rokiem. Ich język form stanowi pomost pomiędzy późnowiktoriańską i edwardiańską biżuterią a czystą geometrią późniejszego stylu Art déco. Właśnie dlatego przedmioty te cieszą się dziś szczególnym wzięciem wśród kolekcjonerów nie tylko ze względu na swoje piękno, ale również z uwagi na znaczenie historyczno-artystyczne.